خودکشی اغلب
به علت ناامیدی صورت می گیرد و در بسیاری از موارد عللی مانند اختلالات روانی نظیر
افسردگی، اختلال دو قطبی، اسکیزوفرنی، شکست عاطفی، اعتیاد به الکل، یا سوء مصرف دارو در ایجاد آن دخالت
دارند.

به
گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، معاون گروه سلامت روانی، اجتماعی و
اعتیاد معاونت بهداشت دانشگاه، گفت: افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشته اند، مبتلایان به افسردگی و مبتلایان
به سوء
مصرف مواد مخدر و الکل،
افرادی که دچار بحران عاطفی شده اند، افرادی که از درد یا بیماری مزمن رنج می برند، افرادی که در معرض جنگ، خشونت، تصادفات رانندگی، سوء استفاده جنسی و تبعیض اجتماعی قرار داشته اند، افراد منزوی که اغلب از حضور در اجتماع پرهیز می کنند، مبتلایان به بیماری های شدید جسمانی، افراد دارای سابقه خودکشی در
خانواده و افراد با تمایلات پرخاشگرانه در معرض خطر اقدام به خودکشی هستند.

«فریبا رضایی» با تاکید بر جدی گرفتن ادعای فرد در مورد
خودکشی و اینکه این موضوع کوچک جلوه داده نشود،

توصیه
کرد: زمان و مکان مناسبی برای گفت و گو با فردی که نگرانش هستیدمدر نظر بگیریم وتنها شنیدن حرف ها و احساسات او را هدف قرار دهیم.

او ضمن بیان این مطلب که باید به فرد دارای افکار خودکشی احترام
گذاشت، گفت: او را تشویق کنیم به پزشک و روانشناس مراجعه کند
و به او پیشنهاد دهیم که در صورتی که او بخواهد، ما نیز در مراجعه به پزشک یا روانشناس او را همراهی خواهیم کرد.

همدلی کردن با افراد افسرده و در معرض خودکشی، دیگر توصیه
این کارشناس سلامت روان بود و اضافه کرد: اگر فکر می کنیم که او در معرض خطر
فوری یا شدید اقدام به خوکشی است، به هیچ وجه تنهایش نگذاریم؛ با اورژانس تماس بگیریم و یا او را نزد پزشک ببریم و به اعضای خانواده او اطلاع دهیم.

«رضایی» گفت: اگر فردی که نگرانش هستیم، با ما زندگی می کند، تا زمانی که خطر رفع نشده است، ابزارهای خودکشی مانند داروها، سموم و اشیای برنده را از دسترس او خارج کنیم، کامل مراقب او باشیم و رفتارهای او را زیر نظر داشته باشیم.

او اضافه
کرد: هنگام صحبت با فرد به ارتباط غیر کلامی توجه کنیم و به فرد اجازه دهیم که
احساساتش را در یک مکان امن ابراز کند بدون اینکه مورد قضاوت قرار گیرد؛ پرسیدن از افکار خودکشی در بیمار افسرده اغلب نگرانی و اضطراب فرد را کم می کند و همدلی و تلاش برای درک احساسی که فرد دارد نیز می تواند تا حدی به او احساس آرامش بدهد.

نصیحت نکردن، متوجه کردن فرد به رویدادهای مثبت زندگیش و
کاهش انزوای اجتماعی فرد از دیگر توصیه های این کارشناس سلامت روان معاونت بهداشت
دانشگاه بود.

او با یادآوری ضرورت شنیدن صحبت های کسی که
افکار خودکشی دارد، شنیدن صحبت های او بدون قضاوت و تلاش برای قانع کردن فرد برای
مراجعه به پزشک، خواستار توجه به علائمی همچون تهدید به کشتن دیگران، گفتن جمله هایی
مانند «هیچ کس از مرگ من ناراحت نمی شود»، جستجو درباره انواع روش های خودکشی، مانند
داروها، سموم و آفت کش ها، خداحافظی با دوستان نزدیک و اعضای خانواده، بخشیدن دارایی
های ارزشمند و تنظیم وصیت نامه به عنوان علامت هشدار در خصوص افکار خودکشی در افراد
شد./101

پایان خبر